Constitución Política Celta de Gallaecia : Da Treba á Terra e do Castro á Uilla Medieval / Constituição Política Celta de Gallaecia: Da Treba à Terra e Do Castro à Uilla Medieval. A Terra de Trasancos como paradigma

Promptema Trasancos2

Promtema Trasancos. Localización en claves de Xeografía Física e Sagrada Celta, nas duas “Puntas de España” do concepto Trasancos/Tartessos/Tartares/Tartaro, sobre o mapa da expansión [Mesólitico e Neolítico] dos Celtas e da Celtic Common Law, dende o Berço, o núcleo da Kaltia “Gallaecia, Galiza” pola Península Ibérica : e pola Europa insular e Continental. Detalles. Arriba, dereita: breve cláusula da lousinha, psbl. em dat. s. Reve Trasanciuge [psblm. mellor lectio que psblm, Trasanciange (Trasancian+i+ca) Reve [Tema en “a”, seguramente um epíteto da Mater, Reba [b/v] “Raising Moon, Ascensión da Lúa”]; a lousinha, por min achada en Santa Comba, Covas Ferrol, contém, sem dúvida, o nome de, e dos, Trasancos. O nome da nosa Terra: Trasancos é [en clave de PCP, Paradigma de Continuidade Paleolítica] moi antigo, invariable nas linguas indoeuropeas. Voz, problm. do Celta Antigo Común, provinte das rozas e decruas para cultivar dos nosos primeiros agricultores. En clave de Xeografía Mítica Celta , pasaría seguramente a Tartares [reduplicación de *trs, cf, a.irl. tart, “sede”], e en Xeografía Sagrada celta e indoeuropea [Homero, Hesíodo, Estesícoro] como imaxe do Tártaro: ‘Monasterio [S. Martiño] de Iuvia vocitato Tartares” ; orixinando posiblemente os nosos modernos topónimos Inferniño ou Lamas do Inferno [onde hoxe está Alcampo]. Trasancos: psb. radical *Ters+ ancos [sendo -ancos o sufixo das contiguas galaicas trebas/toudos de, e dos, Nem-ancos; Bes-ancos; Tras-ancos; Lapati-ancos, etc.,] *ters-, Radical de Trasancos, *Ters+ an+i+cos psvl. “os que queimam o monte para cultivar” [Pokorny 1078 (1870/47)] *ters-, idg., V., Sb.: nhd. trocknen “seco”, verdorren “murchan”, dürsten “sede”, Durst “sedento”; ne. dry (V.), thirst (N.); RB.: ind., iran., arm., gr., alb., ital., kelt., germ.; Hw.: s. *tr̥su-, *tr̥si̯ā, *tr̥sto-; W.: gr. τέρσεσθαι (térsesthai), V., trocken, werden “secar”; W.: gr. τερσαίνειν (tersaínein), V., trocken machen, abtrocknen, “secar” abwischen “limpar”; W.: s. gr. τρασιά (trasiá), tarsim̥ (tarsiá), F., Darre, Flechtwerk zum Trocknen; W.: s. lat. terra, F., Land, Erdboden; vgl. ae. fel-terr-e, sw. F. (n), Erdgalle (eine Pflanze) “Galo da Terra, (unha planta)” ; W.: lat. torrēre, V., dörren, braten, backen, rösten, sengen, versengen, entzünden “acender, queimar, prender lume”; […] an. þerr-a, sw. V. (1), trocknen; W.: germ. *þarzjan, sw. V., trocknen, dörren; a.irl Tart “sede”. Abaixo esquerda epígrafe do Nerio da Kaltia, Tasionos, que se finou entre os conios, en Tartessos -onde por queimar [como Tartares, Tartaro, etc]o monte quedarão sem portos -. Sen dúbida o Nerio Tasionos achabase en Tartessos entre a família e como na sua propia casa, pois como di Estrabón en 3,3,5 : “Ao redor do Promontorio Nerio [O cabo Finisterre] viven os Célticos QUE SON PARENTES DOS QUE VIVEN ÁS BEIRAS DO RIO GUADIANA“. Despexando as dúbidas de prelación [- fique co gato quen queira gato e cultura castrejada, pero que non pensen que lles dan lebre -] o prelatorio principio que fai aos Vilavella preceder aos Vilanova , opera no asunto turdulli, “tordos” [ie. *trusdo, ir. truid, “tordo” , e si na Beira de Porto , chamánse os vellos, Turdulli Veteres [Mela 3, 1]  Túrdulos Vellos” , e logo Estrabón, decindo en 3, 2, 12 “O país Tartessis, que hoxe en día os Túrdulos habitan”, fala dos novos.

Marcar a ligazón permanente.

Deixar un comentario

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.